ไม่รู้

 

ภาษาแต่ละภาษามีกฏเกณฑ์ที่แตกต่างกัน การที่จะประกอบคำเข้าด้วยกันเป็นประโยคได้เราก็จะต้องรู้ว่าเราควรจะนำคำใดขึ้นก่อน คำใดตามหลัง ไม่เช่นนั้นนะประโยคที่เราสร้างขึ้นจะเป็นประโยคที่ ผิดไวยากรณ์  

ดูประโยคนี้ "ร้านที่ฝากฉันพ่อซื้อหนังสือ" จะสามารถเรียงได้กี่แบบถ้าคิดเป็นภาษาไทย

ลำดับคำถือเป็นไวยากรณ์ส่วนหนึ่งของภาษาเท่านั้น แต่คนจำนวนมากก็เข้าใจผิดว่าไวยากรณ์ หมายถึง การนำคำมาผันรูปตามพจน์ตามกาลเหมือนภาษาอังกฤษเท่านั้น เมื่อภาษาบางภาษาไม่มีการผันรูป ก็หมายความว่าภาษาเหล่านั้นไม่มีไวยากรณ์สิ ไม่ประทับใจเลยยยยยยยยยยยยย...

ถ้าจะบอกว่า ภาษาไทยไม่มีไวยากรณ์แล้วจะเชื่อป่ะ เพราะภาษาไทยไม่มีการผันรูปตามประธาน และผันกาล เหมือนภาษาอังกฤษหนิ

สังเกตได้จากไม่มีผันกิริยา "กิน" เป็นสามช่อง ว่า กิน แกน กัน กันดอก

ภาษาจีนก็ไม่มีการผันรูป คงไม่มีไวยากรณ์ใช่มั๊ย

นี่เป็นความคิดที่ไม่ถูกต้อง

อันที่จริงแล้ว ภาษาทุกภาษามีไวยากรณ์ทั้งสิ้น  เพียงแต่ไวยากรณ์ของแต่ละภาษาไม่เหมือนกันและมีวิธีการแสดงออกในด้านที่ไม่เหมือนกัน

ภาษาที่คนไทยคุ้นเคยดีก็คือภาษาไทยและภาษาอังกฤษ มีลำดับคำแบบ ประธาน-กริยา-กรรม ทำให้คนไทยบางคนนึกว่าภาษาทุกภาษาในโลกแล้วล้วนแต่มีลำดับคำแบบ ประธาน-กริยา-กรรม เหมือนกันหมด

คือแต่ละคนอาจจะเออออไปเองว่าทุกภาษาจะเรียงคำว่า ฉัน-กิน-ข้าว และไม่มีภาษาใดเลยที่จะสะเออะมาพูดว่า ฉัน-ข้าว-กิน  กินฉันข้าว ฯลฯ

ทั้งที่จริงแล้วก็มีการเรียงคำแบบอื่นๆในภาษาต่างๆอีกมากมาย

มาดูนะเดะจะแสดงให้ดู